Jacqueline Houwaard is 53 jaar. Een poos geleden werd - na jarenlange klachten en na vele onderzoeken - de uiteindelijke diagnose gesteld: Alzheimer.
Jacqueline heeft zelf steeds aan de bel moeten trekken om erkenning en bevestiging te krijgen voor haar toenemende geheugenproblemen. Jacqueline is een realist; ‘ Ik ben er iedere dag mee bezig maar ik tob er niet meer over.’ Het lotgenotencontact via internet is voor haar belangrijk.
Bart Botman is 80 jaar. Ondanks zijn ziekte blijft hij een geweldige optimist. Bart: ‘Ik denk niet over alzheimer, daar doe ik niets mee… Ik wacht af wat alzheimer met mij doet! ‘ Zijn hele leven heeft in het teken gestaan van het realiseren van zijn ideeën. Ook nu zegt hij te blijven zoeken naar wat hij nog wel kan in plaats van wat hij niet meer kan. Bart kan niet meer goed inschatten dat dat voor zijn partner soms veel problemen oplevert.
20 april 2008
In memorandum Bart Botman
Thom Houweling is 69 jaar. Bij hem waren - achteraf gezien - de eerste verschijnselen van de frontotemporale dementie al zichtbaar toen hij nog maatschappelijk actief was. Nu - een aantal jaren verder - is de communicatie tussen Thom en zijn omgeving teruggebracht tot alleen nog concrete zaken en zelfs die zijn voor Thom steeds moeilijker te begrijpen. Drie keer per week gaat hij naar de dagbesteding in het¬Ý Amsterdamse Ontmoetingscentrum De Pijp. Het schilderen en dansen leveren hem veel voldoening en waardering op. Voor Sjef - de partner van Thom ’Äì is de zorg intensief.
16 maart 2007
In memorandum Thom Houweling
maart 2007
Krantartikel Volkskrant(20 KB PDF-document)
Update maart 2007
Het gaat nu erg slecht met Thom Brief van Sjef (80 KB PDF-document)
Update augustus 2006
De laatste periode thuis Brief van Sjef (94 KB PDF-document)
Thom woont niet meer thuis Brief van Sjef (44 KB PDF-document)
Benjamin
Als een rode draad zal aan de hand van de gevisualiseerde dagboeknotities van een jong dementerende man - Benjamin genaamd - op indringende wijze duidelijk worden hoe hij de ziekte beleefde. Tijdens de research periode van deze film is Benjamin plotseling overleden. In zijn nalatenschap zijn dagboekaantekeningen gevonden. Op aangrijpende wijze schrijft Benjamin over het dementeringsproces: het verliezen van de regie over zijn leven; het besef van vervreemding; de eenzame weg naar een onbekende toekomst; en uiteindelijk acceptatie van de ziekte.
De hoofdpersonen worden in beeld gebracht tijdens in hun dagelijkse leven en activiteiten. Door middel van interviews en gesprekken met hen krijgt de kijker een beeld hoe zij zichzelf én hun omgeving beleven.